“Çok güldük ayy aman kötü bir şey olmasa bari” tespitini kim yapmışsa kesinlikle doğru. Sabahın köründen mesai bitimine kadar genel müdür de dahil, mühendisler, diğer çalışanlar, çaycısına varana kadar hep bir aradaydık ve o bunu anlattı bu şunu anlattı yok uçak fobisi yok askerlik anıları falan filan derken öldük gülmekten vaktin nasıl geçtiğini anlamadık bile. Tam çıkıcaz bir telefonla ortalık karıştı güzelim gün bombok oldu. Moralsizlikten, sinirden eve nasıl geldim hatırlamıyorum ya… Öfff…..